Programma's - WeertFM

Elke dinsdagavond tussen 21:00 en 22:00 uur zijn wij te beluisteren via de ether op 107.5 MHz (Weert) en 97.0 MHz (Nederweert), en via de kabel op 87.5 MHz (Weert) en 94.4 MHz (Nederweert).

Frank is de samensteller en de presentator van het cabaretprogramma “De Gulle Lach”

Sinds dat Erik van Moorsel in 2004, (toen zittend in de programmastaf) Frank benaderde om voor WeertFM een radioprogramma te maken besloot hij de stoute schoenen aan te trekken.

De Gulle lach startte op 1 oktober 2005 en werd in die tijd elke dinsdagavond van 22.00-23.00 uitgezonden. Later volgde de herhalingen op zondag tussen 10.00-11.00 in de ochtend.

De opzet is eigenlijk in al die jaren niet verander: Mooie caberet/luisterliedjes en leuke conferences.

Dit alles aangevuld door actuele informatie over theatervoorstellingen in Weert en omgeving.

De eerste jaren was Erik van Moorsel ook de technicus, hij gaf sturing aan het programma en zorgde ervoor dat het programma een logisch opbouw kreeg.

Daarna werd Rob Princen de man achter de knoppen. Samen met Frank lagen ze dubbel om de dolkomisch fragmenten die ze uitzenden.

In 2010 ging programma een uurtje vroeger, direct na het Hollandse verzoekplaten programma van Cor & Jo.

Sinds juni 2012 is Bart van den Boom de man die de techniek bepaald. Samen met Frank proberen ze in de komende maanden het programma nog meer een ”theaterbeleving te laten zijn”. Bart: “Dat is zo leuk van radio, we kunnen de luisteraars meenemen naar het radiotheater”.

Typisch van dit Radio programma is dat het vaak voor komt dat je de bulderende lach hoort van Frank. Maar ja het heet dan ook ”De Gulle Lach”.

Absoluut hoogtepunt was de radio uitzending over de grootste Limburgse artiest: Toon Hermans.

Toon’s zoon Maurice Hermans kwam dit twee uur durende special vertellen over zijn vader. Eenmalig mochten we volstrekt unieke opnames van Toon uitzenden. Dit programma is herhaald toen ”De Gulle Lach” vijf jaar bestond. Frank: “Maurice kwam binnen met plastic tas en het ene na ander juweeltje kwam er uit.” We zonden theaterhistorie uit, en dat op WeertFM.”

Hans Eduard Marie Teeuwen (Budel, 3 maart 1967) is een Nederlands cabaretier, zanger, acteur en regisseur. Hij staat bekend om zijn absurde conferences en controversiële humor, waarmee hij graag het publiek choqueert en in verwarring brengt.

Biografie

Hans Teeuwen groeide op in een katholiek gezin, zijn moeder zong in een kerkkoor. Na de MAVO volgde Teeuwen de Academie voor Drama in Eindhoven, toen hij landelijke bekendheid kreeg door in 1991 samen met Roland Smeenk het cabaretfestival Cameretten te winnen met de show Heist. Een jaar na deze prijs, en voordat deze show als avondvullend programma kon gaan toeren, kregen zij een auto-ongeluk waarbij Smeenk omkwam. Teeuwen ging verder als soloartiest.

Hans Teeuwen maakte zijn debuut als soloartiest in 1994 met de show Hard en Zielig. Zijn stijl is controversieel en wordt vaak gekwalificeerd als absurdistisch. In zijn cabaretvoorstellingen spelen de thema's seks en geweld belangrijke rollen. Verscheidene malen werden gangbare theaterconventies in de voorstellingen door Teeuwens spel doorbroken.

In september 2005 gaf Teeuwen in een interview voor de Volkskrant te kennen dat hij zal stoppen met het geven van cabaretvoorstellingen. De shows matten hem zo af dat hij "gewoon even klaar" is met cabaret: "Ik heb tien jaar cabaret gedaan, vijf programma's gemaakt, er is veel gelachen, ik heb veel applaus gekregen, maar als ik eraan terugdenk, is het eerste dat me te binnen schiet toch die ongelofelijke vermoeidheid." Verder zegt hij: "Een cabaretprogramma moet je toch minstens honderd keer spelen. Daar ben je dus anderhalf jaar zoet mee." Zo'n lange tournee ziet hij zichzelf de komende tijd niet meer maken, ook al omdat zijn voorstellingen veel energie vergen.

Teeuwen zei zich vanaf dan te willen toeleggen op het regisseren van films. In 2005 presenteerde hij zijn eerste film, de lolamoviola Masterclass, een halfgeïmproviseerde productie met onder meer Peer Mascini en Pierre Bokma, waarin de acteurswereld op de hak wordt genomen.

In 2006 keerde hij terug in de theaters. Niet als cabaretier, maar als zanger. De show kreeg de titel Hans Teeuwen Zingt Liedjes Die Door Anderen al Veel Eerder, Veel Vaker En Veel Beter Zijn Gezongen.

Op donderdag 30 augustus 2007 was Teeuwen te gast bij het Nederland 3-programma Bimbo's en boerka's. Naar aanleiding van zijn lied op de dag dat er een monument voor Theo van Gogh werd onthuld, werden hem vragen gesteld door De Meiden van Halal, omdat hij hen in het bewuste lied op de hak had genomen.("Nee, ik mag niet kwetsen, mijn excuses en ik zal, voor straf me laten pijpen door de meiden van Halal.") Het interview werd in januari 2008, samen met de Grote Donorshow van BNN, in een VARA-programma uitgeroepen tot tv-moment van het jaar 2007.

Teeuwen maakte tijdens dit interview ook bekend dat hij met een nieuw programma bezig is, wat hij drie maanden later tijdens het programma NOVA College Tour echter weer ontkende.

Teeuwen is gaan optreden in het buitenland. Optredens begin 2008 in het Londense Soho Theatre werden met enthousiasme ontvangen.

In 2011 kwam Hans Teeuwen terug in Nederland met een nieuwe cabaretvoorstelling. Begin april dat jaar ging zijn nieuwe show Spik Splinter in première in theater Carré in Amsterdam.

Theatershows

Hard en Zielig (1994-1995)

De tournee van zijn eerste soloshow Hard en Zielig, vond plaats in 1994. Begonnen in het clubcircuit, staat de cabaretier aan het einde van de reeks voorstellingen voor grote zalen te spelen.

Kenmerkend zijn onder andere de abrupte overgangen tussen de verschillende sketches, de fascinatie met de thema's seks en geweld en de afwezigheid van ‘de actualiteit’ en ‘engagement’ in het programma. De meeste personages die Teeuwen neerzet zijn eenzame mislukkelingen, zich onderscheidend door hun tics en vreemde wereldvisie.

Hard en Zielig slaat vooral aan bij tieners en twintigers van die tijd.[bron?] Favoriet zijn onder andere de fabel over de vos, de raaf en de vogelverschrikker Kiekerjan en de alternatieve bijbelvertelling Bijbelverhaal.

Teeuwen zei zelf over zijn succes:

Vanaf het moment dat ik een voet op het podium zette, had ik succes. Omdat het klopt wat ik doe. Ik hoor daar thuis. Het publiek voelt dat het deugt, dat ik er sta. Er zijn cabaretiers bij wie het niet klopt. Ze zijn er eigenlijk niet voor in de wieg gelegd, maar door heel hard te werken hebben ze zich toch een plaats weten te veroveren. Ze vechten zich een weg ernaar toe. Dat gevecht heb ik nooit hoeven leveren. (Vrij Nederland, Coen Verbraak, 1998)

Met een Breierdeck (1995-1997)

Na het debuut volgt snel de tweede show: Met een Breierdeck. Het is een verzameling schetsen van een breed emotioneel spectrum, uiteenlopend van speelse sciencefiction tot orgastisch geweld. Teeuwen brak een lans met Bertje & Henk, een improvisatie waarin hij twee ‘vrijwilligsters’ uit het publiek laat figureren in een soort poppenkast. Geen cabaretier had het tot dan toe aangedurfd om het publiek in die mate bij de show te betrekken. Ook vermeldenswaardig zijn Kruik en Nostradamus. Over Kruik zou Teeuwen later zeggen dat het een van zijn beste sketches is.

De speellijst van Met een Breierdeck wordt niet voltooid. Teeuwen heeft te kampen met oververmoeidheid en moet het laatste deel van de tournee afzeggen. Enkele jaren van bezinning volgen. Zijn hoofdrol in de film Jezus is een Palestijn is de eerste keer dat Teeuwen in aanraking komt met het maken van een film. Een samenwerkingsproject met Pieter Bouwman, getiteld de Mannen van de Radio, verschijnt op CD. Het is een selectie uit de reeks geïmproviseerde, absurdistische dialogen, opgenomen voor het radioprogramma De Avonden in de periode 1995-1997. De dialogen die niet op deze verzamel-CD zijn opgenomen, circuleren op het internet. Nog steeds duiken er verloren gewaande opnames op.

Trui (1999-2000)

Na Breierdeck had Teeuwen een derde show gepland staan, maar door gebrek aan inspiratie werd deze uitgesteld. Er kwamen geruchten dat Teeuwen in een psychiatrische kliniek was opgenomen of zelfmoord had gepleegd, maar dit bleek niet te kloppen.[3]

In 2000 is Teeuwen terug met zijn derde soloshow: Trui. Hoewel de succeselementen van de oude Teeuwen nog aanwezig zijn, is de sfeer van de show een andere dan van de twee voorgaande. Minder dan in Met een Breierdeck, bijvoorbeeld, ligt het accent op geweld. Het absurdisme is eerder lieflijk en de typetjes zijn vaker twijfelaars en minkukels dan maniakken. De show onderscheidt zich door gedetailleerde uitwerking van timing, mimiek en muzikaliteit van zowel sketches als muziek. Een nieuw thema is de rolverdeling tussen cabaretier en publiek - deze wordt althans voor het eerst expliciet benoemd. Teeuwen treitert zijn publiek, spreekt zijn minachting erover uit en weigert het slotapplaus. Dit thema zal in zijn volgende voorstellingen blijven terugkeren. De sketch 'Broken my leg' is gebaseerd op een stuk dat hij met Pieter Bouwman heeft opgenomen voor De Mannen van de Radio, genaamd Save your Soul.

Dat dan weer wel (2001)

De vierde show is - vooralsnog - de minst abstracte. Hoewel het absurdisme nog steeds een aanzienlijk onderdeel uitmaakt van de show, bevat deze show ook enkele sketches die niet zouden misstaan in de show van een maatschappelijk geëngageerd cabaretier. Het lied Nederland trekt ons zelfbeeld van een tolerante natie in twijfel. God en Allah veegt de vloer aan met de grote wereldreligies. Het verschil tussen Teeuwen en de oude generatie maatschappijcriticasters blijkt uit een sketch als De Jostiband. Het is een tirade die doet denken aan conferences van Youp van 't Hek met als verschil dat Teeuwen zich 'fout' toont: hij valt niet de gevestigde orde, maar juist een kwetsbare groep van de samenleving aan. Opvallend is wederom het slotapplaus. Het publiek krijgt alle gelegenheid om de onthouding na Trui in te halen. Minutenlang laat Teeuwen het publiek de handen stuk klappen en zelfs dan weigert hij de bühne te verlaten.

Intussen heeft Teeuwen kennisgemaakt met cartoonist Gert-Jan van Leeuwen, beter bekend als Gummbah. Samen met Pieter Bouwman spelen ze een reeks voorstellingen in het Betty Asfaltcomplex. De voorstellingen worden bewerkt tot de televisieserie Poelmo, slaaf van het zuiden (voor meisjes die van dieren houden).

Industry of Love (2003-2004)

Tot de onderwerpen van "Industry of Love" behoren de kikvorsman op schoot, vrouwen lastigvallen met lege vissenkommen, dieren en tijd. Het verschil met Teeuwens eerste drie shows is dat het absurdisme eerder lichtvoetig dan tragikomisch is. Desalniettemin bevat Industry of Love een aantal sketches die het onbestemde gevoel van weltschmerz oproepen.

Het gedicht Liefde is een van de zeldzame momenten waarop de cabaretier tot het publiek spreekt zonder absurdisme of dubbele bodem. Het is een verzuchting over de liefde als pijnlijke maar verslavende, en tot mislukken gedoemde onderneming.

In het controversiële stuk Koningin wordt het koningshuis onder handen genomen. Teeuwen slaagt er weer in om zijn publiek op te zadelen met dat schuldbewuste en gegeneerde gevoel dat gepaard gaat met lachen om zaken die over de grens van het betamelijke lijken te gaan. Hoewel niet representatief voor de show als geheel (een Fremdkörper, in zijn eigen woorden), houdt deze sketch Teeuwens reputatie in stand: "een cabaretier die alleen maar wil choqueren". Hij lijkt er niet mee te zitten: 'Dat is dus geen lintje voor mij', voorspelt hij, schuldbewust glimlachend.

Hans Teeuwen Zingt (2006-2007)

Eind 2006 en begin 2007 maakte Teeuwen een succesvolle carrièreverandering van cabaretier naar jazzzanger. In deze periode stond hij gedurende een lange periode in de nachtclub Panama waar hij nummers vertolkte van artiesten zoals Billie Holiday, Sarah Vaughan en Frank Sinatra. Eind 2007 kwam een DVD op de markt genaamd "Hans Teeuwen Zingt". Hetzelfde jaar startte hij een nieuwe muzikale voorstelling onder de titel "Hans Teeuwen Het Vrije Woord".

De band van Hans Teeuwen bestaat, naast Hans Teeuwen zelf, uit volgende muzikanten:

• Jesse van Ruller (gitaar)

• Benjamin Herman (altsax)

• Ruben Hein (piano)

• Kasper Kalf (bas)

• Joost Kroon (drums)

Soho Theatre (2008)

Begin 2008 ging Teeuwen voor een theatertour naar Engeland, waar hij speelde in het Soho Theatre in Londen. De show bestond uit fragmenten uit zijn eerdere theaterprogramma's, vertaald in het Engels. De show kreeg veelal lovende kritieken. Bij een optreden in juli 2008 op het Latitude festival in Suffolk werd Teeuwen door een deel van het publiek uitgejoeld.

Spiksplinter (2011)

Hans Teeuwen bij TEDxAmsterdam in november 2010

Voorjaar 2011 ging Teeuwen opnieuw het cabaret in. Zijn nieuwe show kreeg de titel Spiksplinter mee en ging op 4 april 2011 in première in Carré in Amsterdam. De show was op 14 december 2010 's ochtends in de voorverkoop gegaan en binnen een dag waren de zestigduizend kaarten uitverkocht.[8] Op 12 en 13 oktober vonden de laatste 2 voorstellingen plaats in het World Forum Theater te Den Haag; tijdens deze 2 shows werden ook tv/dvd-opnamen gemaakt. Een releasedatum voor deze dvd Spiksplinter stond op 25 november 2011.

Thematiek

Teeuwen is geen cabaretier die zaken aanklaagt of een moraal uitdraagt. Minder dan de meeste van zijn collega’s behandelt hij expliciet maatschappelijke kwesties in zijn programma's. In een zeldzaam interview, dat als bonusmateriaal op de DVD van Industry of Love staat, verklaart Teeuwen dat hij het als een vergissing ziet om een boodschap te willen destilleren uit zijn shows. De enkele keer dat hij een maatschappelijk probleem aansnijdt, is dat naar eigen zeggen alleen omdat hij aanvoelt dat de kwestie gevoelig ligt bij het publiek, waardoor ze zich goed leent om grappen over te maken.

Op een dieper niveau zijn thema’s als onrecht en immoraliteit echter wel degelijk aanwezig in zijn shows. Deze komen steeds tot uiting in de meelijwekkende of stuitende typetjes die hij neerzet. Teeuwen toont het publiek op die manier iets van het menselijke tekort, in plaats van het te benoemen. Daarbij ontziet hij zichzelf niet: de zielige of wrede personages heten opvallend vaak Hans. Het publiek wordt evenmin gespaard. Teeuwen probeert zijn toeschouwers als het ware medeplichtig te maken door hen te laten lachen om de meest wrede grappen. In Met een Breierdeck zit een scène waarin een gewelddadig personage op het punt staat een man te executeren. De cabaretier geeft het publiek de keuze: 'Als iemand wil dat hij gespaard moet worden, moet die het nu zeggen.' Niemand reageert en 'met toestemming' van het publiek krijgt de ongelukkige het genadeschot. Deze scène is exemplarisch voor Teeuwens aanpak: hij haalt de duistere kant, het immorele bij zichzelf en het publiek naar boven, in plaats van deze in de buitenwereld te plaatsen en ertegen te fulmineren.

Oeuvre

Theaterprogramma's

• 1994-1995: Hard en Zielig

• 1995-1997: Met een Breierdeck

• 1999-2000: Trui

• 2001: Dat Dan Weer Wel

• 2003-2004: Industry of Love

• 2006-2007: Hans Teeuwen Zingt

• 2007: Hans Teeuwen Zingt het Vrije Woord

• 2011: Spiksplinter

Theaterprogramma's met anderen

• 1991: Heist, met Roland Smeenk

• 1995: Mannen van de Radio, met Pieter Bouwman en Theo Maassen

• 2000: Poelmo, slaaf van het zuiden (voor meisjes die van dieren houden), met Pieter Bouwman en Gummbah

Theaterstukken

• 1990: Hoge bomen wind! 2 (uitvoerende)

• 1990: Platonov (Petja)

• 1991: Winnie de Poeh - Over nietsdoen en andere noodzaken (Konijn)

• 2001: Not Building A Wall, But Making A Brick (benefietvoorstelling voor Mirjam Bos) (uitvoerende)

Films als acteur

• 1999: Jezus is een Palestijn (Ramses)

• 2001: Minoes (stem van Tinus)

• 2007: Last Looks (rol onbekend)

• 2009: Gewoon Hans (Hans Teeuwen)

• 2010: New Kids Turbo - (Werkgever van Rikkert)

Films als regisseur

• 2005: Masterclass

Televisieoptredens

• Sinterklaas in de "Jiskefet: Debiteuren/Crediteuren" aflevering Heerlijk Avondje.

• Sinterklaas in "St. Hubertusberg" van Jiskefet.

• Duitse Soldaat in de Jiskefet kerstspecial Kerst bij Theo.

• Carpool Engelse internetserie van Robert Llewellyn - Aflevering: 21st May 2010 Hans Teeuwen

Internet

Sinds mei 2008 heeft Teeuwen de website hansteeuwen.tv. Hierop plaatst hij regelmatig absurdistische filmpjes, met zichzelf of Gummbah in de hoofdrol. In deze filmpjes is een libertarische filosofie te herkennen. Vanwege tijdgebrek plaats Hans geen filmpjes meer op de site, zo laat hij in een interview weten.

Discografie

Albums

Trui 2000

Dat dan weer wel 2002 15-06-2002

Industry of love 2004

Hans Teeuwen zingt 2007

How it aches 2010 met The Painkillers

Singles

Broodje worst 2011 - met The Painkillers

Dvd's

Dat dan weer wel 2003

Hard en zielig 2003

Met een breierdeck 2003

Trui 2003

Industry of love 2004

Trivia

• Een geluidsfragment van Hans Teeuwen wordt gebruikt op het album "Tegenstrijd" (2003) van Osdorp Posse. Aan het einde van het nummer Respect is een sample uit een van zijn conferences te horen waarin hij verklaart "geen respect meer te hebben" voor zijn publiek.

• In 2004 eindigde hij op nr. 44 tijdens de verkiezing van De grootste Nederlander.

• Hans Teeuwen is een jazzfan. Een van zijn favoriete saxofoonsolo's door Charlie Parker neuriede hij helemaal na tijdens zijn show "Dat Dan Weer Wel." Een andere jazzmusicus die hij bewondert is Miles Davis, wiens plaat "Kind of Blue" hij een meesterwerk noemt.

door Charlie Parker neuriede hij helemaal na tijdens zijn show "Dat Dan Weer Wel." Een andere jazzmusicus die hij bewondert is Miles Davis, wiens plaat "Kind of Blue" hij een meesterwerk noemt.

(Arnhem, 6 januari 1920 – Amsterdam, 6 november 2012) was een Nederlands cabaretière, actrice en zangeres die vooral bekend werd door haar rol als Zuster Klivia in de serie Ja zuster, nee zuster van Annie M.G. Schmidt.

Na de Tweede Wereldoorlog speelde Hetty Blok in de cabaretvoorstellingen 't is Historisch (1948), Wij spelen pantomime (1949), Iene miene mutte (1949), 't Is mij een raadsel (1950) en het Boekenbalprogramma Een bloemlezing in prachtband (23 februari 1951) op teksten van onder anderen Wim Sonneveld, Annie M.G. Schmidt en Dick Swidde. Op 2 oktober 1951 werkte ze mee aan De Toverspiegel, het televisiespel dat Willy van Hemert had geschreven voor de allereerste rechtstreeks uitgezonden televisieuitzending in Nederland. Tussen 1952 en 1958 vertolkte ze in het veertiendaagse hoorspel In Holland staat een huis van Annie M.G. Schmidt de rol van de werkster Sjaantje waarmee ze landelijk zeer populair werd.

Hetty Blok werd waarschijnlijk het bekendst als de zingende zuster die het Rusthuis Klivia leidde aan de Primulastraat in Ja zuster, nee zuster, met bekend gebleven liedjes als Niet met de deuren slaan... ja zuster, nee zuster, M'n opa en Wil u een stekkie (van de fuchsia).[1] Hetty Blok en Leen Jongewaard waren de enige acteurs die goed konden zingen en zij namen dan ook de liedjes voor hun rekening. Tot 1998 trad Hetty Blok op met het soloprogramma Ziezo, dat een keuze bevatte uit de liedjes van Annie M.G. Schmidt.

Op 24 mei 2008 zong Hetty Blok, op 88-jarige leeftijd, begeleid door haar vaste pianist Bas Odijk, een reeks liedjes uit het werk van Annie M.G. Schmidt in de theaterzaal van de Openbare Bibliotheek Amsterdam als afsluiting van de "Annie M.G. Schmidt Week" aldaar. In diezelfde zaal werd op 25 januari 2010 bij de feestelijke officiële viering van haar negentigste verjaardag het boek Doe wat je 't liefste doet gepresenteerd, dat met foto's, een cd en een dvd een terugblik biedt op haar lange carrière. Naast haar werk als actrice en zangeres regisseerde ze onder anderen zanger Ron Mesland in diens travestierol van Hella Holland.

In het najaar van 2008 nam Hetty Blok een luisterboek (4 cd's) op met een door haar samengestelde selectie van verhalen van de Amsterdamse schrijfster Mary Dorna. In 2010 verscheen een luisterboek met sprookjes van haar hand die eerder, in 1980, onder de titel Het groene aapje door uitgeverij Tiebosch waren uitgegeven. Een tweede bundel sprookjes kwam in 1986 uit onder de titel Sprookjesversierboek.

In 2011 was Hetty Blok te zien in een videoprojectie tijdens de voorstellingen van de musical Herinnert u zich deze nog?. Ze speelde hierin de ouder geworden zangeres met wie de hoofdpersoon uit het verhaal een relatie heeft.

Hetty Blok is altijd een actrice geweest die de personages die zij speelt als warme vrouwen neerzet. Bij het grote publiek is ze natuurlijk voornamelijk bekend als Zuster Klivia in Ja zuster, nee zuster. Maar Hetty heeft in haar rijke toneelleven honderden rollen vertolkt, niet aan het ‘grote toneel’ met de klassieke drama’s en evenmin in avantgarde stukken. Ze is op haar best in het cabaret, volkstoneel en in komische rollen. Met haar aparte en direct herkenbare zangstem is ze haar leven lang inzetbaar in stukken waarin zowel geacteerd als gezongen moet worden. Hetty Blok schuwt nimmer het experiment, getuige de rollen die ze speelt in producties van Wim T. Schippers, het Simplisties Verbond en De Stem van KRO/RKK. Met haar enorme ervaring en staat van dienst is ze een voortreffelijk lerares voor aankomend talent, dat ze met veel liefde en geduld weet op te leiden.

Op zestienjarige leeftijd verhuist het gezin Blok naar Utrecht en Hetty doorloopt daar de HBS-A. Ziet als tienjarig kind in Carré de Fratelli’s, een wereldberoemde clownsfamilie, en denkt: ‘Dat wil ik later ook…’. Van haar ouders mag ze niet naar de toneelschool en het wordt Instituut Schoevers waar ze een jaar zit: leren typen en steno in Nederlands, Frans, Duits en Engels.

Hetty wil toch het toneel op en neemt lessen van de Duits-joodse cabaretière Alice Dorèl. Ze volgt een kleinkunstcursus bij de radio en maakt haar debuut in 1943 bij de Jeugdsymphonie. In 1945 wordt ze tolk bij de Canadezen. Dan volgen verschillende cabaretgezelschappen en Hetty is betrokken bij de eerste televisieuitzending in 1951 in De Toverspiegel. Ze doet mee aan de populaire radioserie De familie Doorsnee in de jaren vijftig. Ze werkt voor een keur aan cabaretgezelschappen, zoals van Wim Ibo en Wim Sonneveld. Ze presenteert diverse radioprogramma's, zoals Musonette en is te zien in televisiedrama's. Later is veelal te gast in programma's, zoals in Villa Felderhof in 1997 of in B&W in 2002 naar aanleiding van de speelfilm Ja zuster, nee zuster. In deze film speelt ze zelf een kleine rol als vrouw op een bankje. Haar naam zal altijd onlosmakelijk verbonden blijven met Annie M.G. Schmidt. Op 24 mei 2008 heeft ze nog opgetreden in de theaterzaal van de Openbare Bibliotheek in Amsterdam ter afsluiting van de Annie M.G. Schmidt week. Op 18 februari 2010 opent Hetty Blok de tentoonstelling InScène bij Beeld en Geluid. Ter ere van het 85-jarig bestaan van de VARA (2010) zingt ze liedjes, bekend van Ja zuster, nee zuster, in Pauls Kadoshow.

Samenstelling, Presentatie & Techniek in handen van:
Cor Kuepers & Jo Smolenaers
Aan de telefoon Riek Princen - Kuepers

Het mailadres om uw verzoeken aan te vragen is:

Naar dit adres kunt u de gehele week door uw verzoekje versturen

Of bel 45 05 05 (alleen tijdens onze live uitzending)

TERUG.....

Samenstelling, Presentatie & Techniek in handen van: Cor Kuepers & Jo SmolenaersAan de telefoon Riek Princen - Kuepers

Of bel 45 05 05 (alleen tijdens onze live uitzending)

TERUG.....

Samenstelling, Presentatie & Techniek in handen van:
Cor Kuepers & Jo Smolenaers
Aan de telefoon Riek Princen - Kuepers